Testmethoden

De complementaire geneeskunde heeft in de loop der jaren een diversiteit aan testmethoden ontwikkeld waarmee inzicht wordt verkregen in lichaamseigen elektromagnetische processen. Methoden waarmee bio-energetische diagnostiek kan worden bedreven. De meest bekende voorbeelden zijn: elektroacupunctuur, de Vegatest, kinesiologie en de traditionele Chinese polsdiagnostiek. De signaalintensiteit van bio-energie is echter zo gering dat bio-energetische processen met deze testmethoden alleen op een indirecte wijze kunnen worden onderzocht. Zo worden de elektrische geleidbaarheid van acupunctuurpunten, de spierkracht van indicatorspieren, het contractiegedrag van de polsslagader e.d., als maat gebruikt voor bio-energetische processen. Het is niet zo verwonderlijk dat deze testmethoden indirect zijn. Met de meest gebruikte elektromagnetische detectie-apparatuur kan het hele fenomeen bio-energie niet eens worden vastgesteld. Dat kan alleen met zeer geavanceerde technische registratieapparatuur zoals solitionenspectrometrie.

Radiësthetische diagnostiek is gericht op de directe detectie van bio-energie

Met betrekking tot gevoeligheid onderscheidt radiësthetische diagnostiek zich van de andere testmethoden uit de niet-reguliere geneeskunde. Dat komt omdat radiësthetische diagnostiek gebruik maakt van de biologische gevoeligheid voor elektromagnetische signalen die, zoals wetenschappelijk is vastgesteld, verregaand hoger is dan die van zelfs zeer geavanceerde technische meetapparatuur. Naast deze zeer grote sensitiviteit, heeft radiësthetische diagnostiek, vooral met de biotensor als testinstrument, het voordeel van een zeer grote handzaamheid en snelheid.